Kippenstallen onder vuur: Reningelst in de greep van schaalvergroting
Op 12 november kote de Krant van West-Vlaanderen “Aanvraag voor kwekerij met 57.178 kippen zaait onrust in Reningelst: Net geen 60.000 en daar is een reden voor.”
De sterke uitbreiding van de kippensector blijft Vlaanderen beroeren.
Onrust in Reningelst
De onrust in Reningelst over de geplande pluimveestal voor 57.178 vleeskuikens legt een breder Vlaams pijnpunt bloot. Dat het aantal net onder de wettelijke drempel van 60.000 dieren blijft — waardoor het bedrijf op 200 meter in plaats van 1.000 meter van woongebied mag bouwen — voelt voor omwonenden aan als een handige kunstgreep.
Wanneer twee megastallen van elk ruim 80 meter lang en zeven silo’s tot 11 meter hoog opduiken in een open beekvallei, vlak bij een beschermd dorpsgezicht en in overstromingsgevoelig gebied, raakt de landbouw definitief vervreemd van haar eigen landschap en gemeenschap.
Megastallen in de Westhoek: voor wie kweken we eigenlijk al die kippen?
Reningelst staat bovendien niet op zich. Terwijl andere veehouderijtakken krimpen, groeit de Vlaamse vleeskippensector razendsnel naar inmiddels 37,6 miljoen vleeskippen. In de ruimere Westhoek regent het gelijkaardige aanvragen en bezwaren.
“Wij produceren toch jullie voedsel?”
Vaak klinkt het dat onze lokale boeren zorgen voor óns voedsel. De cijfers vertellen echter een heel ander verhaal: Vlaanderen produceert meer dan dubbel zoveel kippenvlees als de eigen bevolking consumeert en exporteerde in 2024 zo’n 358.000 ton gevogelte. Het leeuwendeel van deze kippen is bestemd voor het buitenland.
Wie betaalt de rekening — en wat bij een marktomslag?
De economische lusten vloeien naar enkele ketenspelers — de veevoeder- en mestverwerkingssector — terwijl de lokale gemeenschap opdraait voor de geur, het fijn stof, het zware vrachtverkeer en de stikstofdruk.
Dat individuele landbouwers schaalvergroting nastreven, valt menselijk gezien te begrijpen: de markt vraagt volume en de overheid subsidieert nieuwe stallen royaal. Maar maatschappelijk is het wrang dat belastinggeld massaal wordt ingezet voor industriële uitbreidingen die volgens het eigen Voortgangsrapport PAS van de overheid de stikstofwinst grotendeels tenietdoen.
Bovendien loert net als in de aardappel- en varkenssector het gevaar van overproductie: wat als de internationale markt straks verzadigd raakt en zwaar gefinancierde bedrijven kopje-onder gaan?
De kernvraag voor de Westhoek is dan ook niet hoe we nóg efficiënter kippen kunnen kweken, maar welke schaal nog verzoenbaar is met een leefbaar platteland.
Volledige artikel
Abonnees kunnen hier het volledige artikel lezen.